De Brieven aan Julia: Verona's meest romantische traditie

Al generaties lang schrijven bezoekers en romantici van over de hele wereld brieven geadresseerd aan 'Julia, Verona'. Met de tijd zijn deze brieven een van de meest bijzondere en duurzame liefdestradities van onze stad geworden.

Er was geen advertentie, geen officiële campagne, geen uitnodiging in steen gegraveerd. De brieven kwamen omdat mensen het gevoel hadden dat ze aan Julia dingen konden toevertrouwen die ze niet hardop konden zeggen.

Misschien begon het met fluisteringen onder reizigers. Misschien vertelde een brokenhearted bezoeker het aan een ander. Misschien riep de stad Verona zelf, met haar balkons, binnenplaatsen, kerkklokken en lichte stenen straten, de wereld toe: stuur ons uw woorden, uw gevoelens, uw liefde, pijn en dromen.

En zo kwamen de brieven. Ze kwamen uit het nabijgelegen Frankrijk en Duitsland. Ze kwamen uit Engeland, Finland, Brazilië, Zweden, de Verenigde Staten, India, China, Saudi-Arabië en verder. Ze kwamen in verschillende talen, met zorgvuldig handschrift, in wanhopig schrift, in enveloppen geadresseerd alleen aan Giulietta, Verona.

In een andere stad hadden ze als onbestelbaar kunnen worden weggegooid. In Verona opende iemand ze.

Ettore Solimani, een veteraan van de Eerste Wereldoorlog en gemeentelijke conciërge die werkte bij het Graf van Julia, was de eerste 'secretaris van Julia'. Verona zou niet Verona zijn zonder hem. Vanaf de jaren 1930 begon hij brieven aan Julia te lezen en te beantwoorden, en creëerde zo een traditie die later wereldberoemd zou worden.

Solimani was geen dichter van beroep. Hij had niet de bedoeling deel uit te maken van een legende. Hij had een bescheiden gemeentelijke baan als bewaker van het Graf van Julia — niet bij het huidige Casa di Giulietta of het Balkon van Julia, maar bij de oudere locatie verbonden aan de tragische heldin.

In het begin kwamen de brieven gewoon aan. Ze stapelden zich op in het kantoor bij het graf. Sommige waren geadresseerd aan Julia Capulet. Andere aan Giulietta, Verona. Sommige leken bij geen enkel echt postsysteem te horen — alleen bij de onzichtbare geografie van verlangen.

Solimani las ze. En toen, bewogen door wat hij vond, begon hij te antwoorden.

Een artikel uit 1957 beschreef de wereld om hem heen: brieven die naïef, wanhopig, teder waren, geschreven door jonge vrouwen die Julia om hulp vroegen, door verlaten mannen, door mensen die 'een bloem, een gebed of een geheim' bij het graf wilden achterlaten.

De vroegst bekende golf van brieven aan Julia begon in de jaren 1930. In 1937 was Solimani al verbonden aan de brieven die bij het Graf van Julia arriveerden, en zijn gemeentekantoor werd informeel bekend als een plek waar liefdesbrieven gebracht, gelezen en beantwoord konden worden.

De traditie groeide op die prachtig Italiaanse manier: onofficieel, emotioneel, en omdat iemand besloot dat het menselijke belangrijker was dan het bureaucratische.

De post had alle reden gehad om dergelijke brieven terug te sturen. De gemeente had ze kunnen negeren. Een ambtenaar had ze als onbekend kunnen afstempelen. In plaats daarvan maakte Verona ruimte voor hen.

Eind jaren 1970 herinnerde de Corriere della Sera Solimani als de man achter de zin 'uw Julia'. Het artikel legde uit dat brieven aan Julia niet echt als onbekend konden worden teruggezonden, omdat Solimani zichzelf hun lezer, tolk en beantwoorder had gemaakt. Zijn kantoor werd bekend, bijna mythisch, als een 'kantoor van liefde'.

Ettore Solimani beantwoordde Julia's brieven omdat hij geloofde dat de schrijvers het verdienden gehoord te worden. Hij zocht geen roem of extra beloning. Zijn antwoorden waren daden van vriendelijkheid, geschreven aan mensen die Verona hadden vertrouwd met hun persoonlijke hoop, teleurstellingen en onmogelijke liefdes.

Wat Solimani's verhaal zo ontroerend maakt, is dat het niet efficiënt was. Het kwam van het hart en toonde aan dat Julia's geest voortleeft in de Veronezen.

Hij antwoordde omdat de brieven gewicht hadden. Ze waren niet simpelweg fanpost aan een fictief personage. Het waren bekentenissen van mensen die het gevoel hadden dat Julia — de jonge vrouw die absoluut liefhad, diep leed en onsterfelijk werd door de tragedie — hen misschien zou begrijpen.

Sommige brieven vroegen om advies. Sommige vroegen om een zegen. Sommige vroegen om moed. Andere hadden gewoon een getuige nodig. Solimani werd die getuige. Zijn gave was niet dat hij elk liefdesverhaal oploste. Het was dat hij elk verhaal als echt behandelde.

Ettore Solimani werd internationaal bekend als Julia's secretaris. Kranten door heel Italië berichtten dat hij geëerd werd voor zijn diensten, erkend werd in het buitenland en werd herinnerd in landen als Engeland, Finland, Brazilië, Zweden en de Verenigde Staten voor zijn bijzondere rol in Verona's romantische legende.

In 1956 berichtte Il Gazzettino dat Solimani een officiële staatsonderscheiding ontving voor zijn lange dienst ter bevordering van Verona's faam. Het artikel noemde hem de 'secretaris van Julia' en beschreef hoe hij jarenlang bezoekers ontving en delicate emotionele situaties bij het graf afhandelde.

Dit was geen roem in de gewone zin. Solimani was geen acteur, politicus of schrijver van bestsellers. Hij werd bekend omdat hij stond op het snijpunt van mythe en het echte leven.

Mensen kwamen naar Verona voor Shakespeare. Ze vonden Solimani. En door hem leek Julia te antwoorden.

Na het pensioen van Ettore Solimani werd de traditie van het beantwoorden van Julia's brieven voortgezet. Vrijwilligers en later georganiseerde teams zetten het werk voort, lazen brieven van over de hele wereld en antwoordden in Julia's naam aan mensen die troost, advies of hoop zochten.

In de jaren 1990 was de traditie uitgegroeid tot een meer georganiseerde burgerlijke inspanning. Een artikel in de New York Times van 1993 beschreef een evoluerend team van Julia's secretaresses, waaronder lokale burgers en internationale universiteitsstudenten uit Mexico, Japan, China en Georgië, die de post van de heldin lazen en hun antwoorden ondertekenden als 'Julia's Secretaresse'.

In datzelfde jaar werd het werk overgedragen aan een toegewijde vrijwilligersorganisatie bekend als Il Club di Giulietta (De Julia Club), geleid door Giulio Tamassia. Tamassia mobiliseerde systematisch vertalers en vrijwilligers om de groeiende stroom brieven aan te pakken, en zorgde ervoor dat het historische ritueel bewaard bleef onder een moderne infrastructuur.

De aantallen waren buitengewoon geworden. De archieven melden dat dat jaar alleen al zo'n 2.000 brieven arriveerden. Veel kwamen van buiten Italië. De meeste waren geschreven door vrouwen. Een klein aantal was zelfs geadresseerd aan Romeo, hoewel Julia nog steeds antwoordde. De brieven waren globaal geworden, maar de emotie bleef intiem.

“Mensen schrijven aan Julia als aan een vriendin. Ze zoeken bij haar woorden van troost.”

Julia ontvangt brieven over hartzeer, afstand, verboden liefde, familiale afkeuring, eenzaamheid, huwelijk, verraad en hoop. Schrijvers vragen vaak om advies, maar velen willen gewoon hun verhaal vertellen aan iemand die hen niet uitlacht.

De ene persoon vraagt of hij moet wachten. Een ander vraagt hoe te vergeten. Een ander vraagt zich af of liefde landen, religies, familieverwachtingen of gevangenismuren kan oversteken. Sommige brieven zijn dramatisch. Sommige zijn verlegen. Sommige zijn bijna kinderlijk. Andere zijn wijs genoeg om te weten dat er misschien geen antwoord is.

Maar Verona antwoordt toch.

In het artikel van de New York Times van 1993 merkte een secretaresse op dat verschillende landen met verschillende emotionele tonen leken te schrijven: de Duitse en Turkse brieven waren vaak serieus en reflectief; de Latijns-Amerikaanse brieven waren zeer gepassioneerd; terwijl sommige brieven uit andere regio's speels waren, vol onmogelijke dromen en enthousiaste uitnodigingen. Verona ontvangt de wereld, maar altijd één hart tegelijk.

Verona is verbonden met Julia's brieven omdat de stad fysieke plaatsen heeft bewaard die verbonden zijn met de Romeo en Julia-legende: Julia's Huis, Julia's Balkon en het Graf van Julia. Deze plaatsen gaven bezoekers een tastbare plek om emoties achter te laten die waren geïnspireerd door Shakespeare's verhaal.

Casa di Giulietta geeft de romance een balkon. Het Graf van Julia geeft het een plek van rouw. De brieven geven het een stem. En tussen die plaatsen, over vele decennia, creëerde Verona iets zeldzaams: een ritueel van romantiek en tederheid. Casa di Giulietta is het al waard om alleen al omwille hiervan te bezoeken, want Verona omhult je met deze gevoelens, beantwoordt je emoties en stille gedachten.

Bezoekers kunnen de historische 'Weg van Julia' volgen door het UNESCO-erfgoed historisch centrum van Verona. Deze wandeling stelt reizigers in staat om tussen twee afzonderlijke hoofdstukken van de literaire legende te stappen:

Het opnieuw doorlopen van dit 15 minuten durende pad verandert Verona van een eenvoudige toeristische stop in een fysieke reis door de verhalende boog van de tragedie — van de levendige energie van jeugdige verleiding naar het stille naleven van de legende.

De brieven aan Julia zijn niet alleen een toeristische traditie. Ze zijn het bewijs dat mensen nog steeds zoeken naar tederheid in de wereld, en dat ons Verona ervoor koos te antwoorden. Vandaag ontvangen we meer dan 50.000 brieven per jaar.

Het had makkelijk kunnen zijn dat de eerste brieven verdwenen. Het had makkelijk kunnen zijn dat een gemeentelijke werknemer zei: 'Dit is niet mijn werk.' Het had makkelijk kunnen zijn dat de stad ze behandelde als curiositeit, dan als rommel.

In plaats daarvan opende Ettore Solimani ze. Hij las ze. Hij beantwoordde ze. Giulio Tamassia en de moderne Julia Club organiseerden ze. Julia's vrijwilligers volgen ze vandaag nog.

En daardoor bleef Julia niet alleen een personage in een tragedie. In Verona werd ze iets zachters en vreemders: een luisteraar.

Bijna een eeuw lang hebben mensen aan Julia geschreven omdat liefde iedereen ver van huis kan laten voelen. Verona's antwoord is altijd eenvoudig geweest: Schrijf toch. Julia luistert.

Voordat u naar Casa di Giulietta vertrekt, schrijf uw brief aan Julia met een retouradres en u ontvangt een antwoord.